lubiepisac.pl

EUROPA WOBEC WYBORU : UPADŁOŚĆ - ROZWÓJ
( Z PRAWEM PIERWOKUPU )

Autor zapowiada Europie widoczną stagnację intelektualną i zapaść albo rozwój (do wyboru).

Informacje i referencje

Wyniki Autora zaskoczenia nie stanowiły.

Były identyczne postacią z podstawowymi wynikami obowiązującymi.

Niemniej ich interpretacje (i całkowicie nowy sposób wyprowadzenia) usuwały sprzeczności, które w literaturze naukowej były zadomowione.

W tym sensie zatem nic nie stało na przeszkodzie by potraktowane zostały jako zrozumiałe uzupełnienie obowiązujących formuł. Aby stały się narzędziem zarówno stawiania jak i rozwiązywania znanych powszechnie problemów.

Jednak o trudnościach stawianych Autorowi publikacji (akceptowanych kolejno bez zarzutu w całym świecie) zadecydowała w Krakowie aura jakoby wypowiadanego przez Autora votum separatum wobec niemal całego środowiska naukowego. Jego nikłych osiągnięć.

Środowisko nie analizując wyników Autora zlekceważyło rodzącą się sytuację, gdyż wg.. tegoż środowiska, z prawdopodobieństwem jeden nic w Polsce wielkiego nie mogło się urodzić. Tak zadecydowano i hurmem zaatakowano Autora

Wybuchła histeria doprowadziła do erupcji napaści a przy braku wiedzy i rozwagi u atakujących pojawiła się nieostrożność w strategii.

Nie spodziewano się, że Autor zdoła się obronić przed napaściami, gdyż jak to już wspomniano w literaturze, nie jakość ale ilość kłamstw decyduje o powodzeniu.

W tej sytuacji warto aby Autor przypomniał kto promował jego prace.

Wyniki Autora promowały dwie największe w dwudziestym wieku grupy naukowe:

Szkoła Stefana Banacha,

Szkoła Tadeusza Ważewskiego.

Szkoła Stefana Banacha zbudowała analizę funkcjonalną (najważniejszą dzisiaj dziedzinę matematyki),

Szkoła Tadeusza Ważewskiego zbudowała teorię sterowania (dziedzinę decydującą nie tylko o lotach kosmicznych).

Szkołę Banacha reprezentował Dyrektor Instytutu Matematyki Politechniki Krakowskiej profesor Feliks Barański (twórca razem z profesorem Mirosławem Krzyżańskim Szkoły Zastosowań Matematyki).

Szkołę Ważewskigo reprezentowali profesorowie: Andrzej Pliś, Zbigniew Kowalski, Jacek Szarski, Andrzej Turowicz, Andrzej Lasota.

Profesor Feliks Barański, współpracownik Stefana Banacha, nie tylko recenzował prace Autora (tekst jednej z nich zacytowany jest w monografii Autora, „Teoria cząstek elementarnych”) , ale też był twórcą najbardziej wnikliwej, twórczej i budującej opinii (świadczącej o ponadczasowej wielkości wypowiadającego się), „nie jestem w stanie zbadać całości teorii Eugeniusza Bobuli, ale z niesprzeczność jej fragmentów wypowiadanych na seminariach matematyki, powoduje, że popieram ją w całości”!

Ze Szkoły Równań Różniczkowych ,Tadeusza Ważewskiego, współpracownicy:

Profesor Jacek Szarski wskazywał (pisemnie) błędy recenzji profesora Żelaznego z Uniwersytetu Warszawskiego, blokującego doktorat Autora, profesorowie: Andrzej Pliś i Zbigniew Kowalski pisali zaświadczenia dla Rady Wydziału Matematyczno-Fizycznego o wartości wyniku doktorskiego Autora (dzięki czemu w ogóle mógł on doktorat ten obronić), profesor Andrzej Lasota nakazał przeprowadzenie obrony, gdyż istniało podejrzenie spisku przeciw Autorowi (Tytuł doktoratu brzmiał – „Pseudo źródłowa hipoteza transportu parabolicznego” i likwidował tzw. w literaturze paradoks nieograniczonej prędkości impulsu dyfuzyjnego). (Opowieści te sprawdzić można w dokumentacji Uniwersytetu Jagiellońskiego).

Profesor Zbigniew Kowalski przedstawił recenzję pracy Autora godzącej równanie dynamiczne Eulera z równaniami elektromagnetycznymi Maxwella. (On certain relations between Newton equation and Maxwell equations).

Recenzja ta stała się podstawą wystąpienia przedstawicieli trzech uniwersytetów (profesorów: Zbigniew Kowalski, Uniwersytet Jagielloński, Feliks Barański, Uniwersytet Kościuszki, Jan Musiałek, Uniwersytet Techniczny AGH) do Komitetu Nagrody Nobla o przyznanie Autorowi tej nagrody, za pogodzenie dotychczas sprzecznych teorii - dynamiki i dyfuzji.

Tekst wniosku jest wyjątkowo interesujący, ale posiada go Komitet Nobla, a tutaj zająłby nam zbyt wiele miejsca.

Natomiast z powodu niskiej wartości intelektualnej Nagrody z fizyki Autor prosił o niepowtarzalnie tego wniosku.

W międzyczasie profesorowie: Uniwersytetu Jagiellońskiego, Antoni Leon Dawidowicz, matematyk, wprowadził do literatury nazwę „Równanie Bobuli Fouriera” publikując tekst o tym równaniu w matematycznej monografii Uniwersytetu Kościuszki.

Jan Trąbka, neurolog i cybernetyk, zwrócił uwagę na monumentalny wymiar pracy Autora, Janusz Płazowski, filozof i fizyk, omówił stan światowej wiedzy wobec wyników Autora i inni.

O równaniu „odwracalnej dyfuzji” napisali (jako o habilitacji Autora):

Profesor Jerzy Rayski (Instytut Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego) - Jest to nowy element światowej nauki ,

Profesor Andrzej Turowicz (Instytut Matematyki Polskiej Akademii Nauk) - wynik tworzy nowe naukowe perspektywy ,

Profesor Zbigniew Nowak (Instytut Mechaniki Uniwersytetu Kościuszki) – wynik jest nowością dla nauki.

W tym momencie przeciw Autorowi wystąpiła PZPR i tzw Centralna Komisja Kwalifikacyjna przy Radzie Ministrów, która odebrała poprzez Sekretariat PZPR tekst zabraniający promocji wyników Autora.

Doprowadziło to do kompromitacji tzw superrecenzentów Rady Ministrów, wspomnę tylko o jednej:

czołowy Polski matematyk Zbigniew Ciesielski napisał, że mój wynik „likwiduje paradoks tylko w jednym punkcie”.

Odpisał mu sam Autor, że punkt osobliwy w równaniu zmienia własności rozwiązań w całym obszarze o czym musi wiedzieć student III-go roku jeśli chce rok zaliczyć”.

Profesor Ciesielski wycofał swoją superrecenzje. (niestety po długim czasie, ale i po interwencjach rozumnych ludzi w Polsce), ale wówczas Centralna Komisja przy Radzie Ministrów zataiła ten fakt. W 1989 roku Autor uzyskał wgląd w teksty Komisji i zwrócił się do Sądu Najwyższego ze skargą. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia dokumentów złamania prawa (również były tam przekupstwa, fałszerstwa, wspomniane zatajenia).

W międzyczasie pojawiło się szereg artykułów (między innymi Hollyego, największego po Banachu i Ważewskim matematyku polskim) o wyniku Autora, jako największym w historii nauki.

Rozpoczęła się (powolna, grożąca zapaścią Europy) promocja wyników Autora w świecie, ponieważ one mogą zagwarantować przewodzenie technologiczne i strategiczne odpowiedzialnych grup.

Polska zatem (jak widać) przyczynia się do stagnacji naukowej w Europie

Na koniec

Autor poszukuje sponsora tłumaczenia jego monografii „Teoria cząstek elementarnych” na język angielski (możliwość sprzedaży na rynku może przynieść ogromny zysk po informacji o zawartości książki zmieniającej świat myśli)

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Tytuł:
	Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 4.0alpha3

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."