lubiepisac.pl

i znowu wracasz
zjawiasz się
z nikąd
nagle
niespodziewany
nieproszony
pukasz do  mych drzwi
które niedwano się za tobą zamknęły
pukasz do mego serca
z którego już prawie cię wymazałam
przychodzisz
wchodzisz
bez pytania
bez wyjaśnień
a ja po raz kolejny cię wpuszczam

Prosiłam słońce o spokój,
 wiatr o wyciszenie dni.
 Szczęśliwą godziną żyję
 niepomna szalonych chwil.

Nad Wisłą zawsze podziwiam
most kolejowy, mewy.
Leniwie przejechał pociąg,
wrzesień barwami sypie.

Wiślana skarpa tak wiele
pamięta: ciepło lata,
smak żywicy, zapach igieł
spiętych ramionami drzew.

sprytem go okradł
głupi pies
odwróciła głowę
wiatr pochłonął jej twarz
nie widziała nic
on tylko cicho podszedł
tak jakby bał się
i wyjął mu z ręki nóż
oślinił go przy tym
niesamowicie
dziewczyna uciekła
tak bardzo pragnęła
dotknąć nieba
sprytem go okradł

„List do ojca”

Zapadał wczesny zmierzch.
Z za szyby samochodu, gdzieś w oddali, widać było błyski piorunów, co świadczyło o nadchodzącej burzy. Zostało mi jeszcze połowę z trzystu siedemdziesięciu km do przejechania. To jeszcze kawał drogi do domu, do pustego domu, nie licząc mebli, sprzętu i pozostałych ubrań, które zalegały szafy na dolnej kondygnacji domu.  Jeśli wystarczy mi czasu i ochoty, to tym razem spakuję wszystkie rzeczy po mamie i tacie. Oddam je chyba do Opieki, przynajmniej będzie z nich użytek, pomyślałam.  Mogłam to już dawno zrobić lub poprosić o to panię Renie, która od dawna zajmowała się naszym domem, nawet jak jeszcze mama żyła. Hm…. Kiedy to było? Wspomnienie o rodzicach było odległe jak całe świetlne lata, a przecież obraz mamy widzę zupełnie niezamazany. 
Czerwone światło na sygnalizatorze wyrwało mnie z zamyślenia.

 Serial na serialu i jeszcze to wszystko serialem podparte. Tak można chyba najszybciej i najpełniej oddać polską kinematografię. Zamiast produkować filmy przygodowe, naukowe, czy kino autorskie, polski przemysł filmowy stawia na opery mydlane. Taki bieg rzeczy możemy zawdzięczać tylko sobie i wzajemnie sobie za to dziękować, bo przecież to my- wierni fani „M jak miłość”, „Klanu” i „Plebani” jesteśmy tym gatunkiem filmowym zafascynowani. Oczekujemy z wielką niepewnością kolejnych odcinków i oglądamy je z jeszcze większą namiętnością i zamiłowaniem, martwiąc się czy Agnieszka z „Kalnu” zdoła pokochać i na nowo zaufać Jankowi, który gra w „Na Wspólnej”.

Tasiemce ciągnące się w nieskończoność, prezentujące odcinek kilku tysięczny jeszcze nikomu nie pomogły, a wręcz zaszkodziły, robiąc z widzów kompletnych głupców pozbawionych dobrego smaku i wykształcenia.